W czasie takich akcji protestujący zazwyczaj nie stawiają czynnego oporu, na przykład, kiedy są silą usuwani z zajmowanych przez siebie miejsc. Starają się oni jak najbardziej utrudnić działania sił porządkowych, trzymając się w zwartych grupach, które trudno rozbić. Ta taktyka jest często określana mianem biernego oporu. W szerszym rozumieniu filozofia ta opiera się na przekonaniu, ze choć przeciwstawianie się aparatowi państwowemu w pewnych warunkach może być słuszne, to jednak przemoc jest złem i ci, którzy jej używają, niczym nie różnią się od swoich ciemiężycieli. Celem biernego oporu jest utrudnienie, a czasem wręcz uniemożliwienie egzekwowania prawa, aby zmusić władze do zmiany prowadzonej przez nie polityki. Wydźwięk moralny protestów przeprowadzonych w ten sposób i przyciąganie przez nie uwagi mediów przyczyniają się do zwiększenia presji na przedstawicieli władzy.