Idea oporu bez użycia przemocy zdobyła w naszych czasach dużą popularność. Pierwsi głosili ją dwaj XIX-wieczni literaci: rosyjski powieściopisarz Lew Tołstoj i amerykański myśliciel Henry David Thoreau. Ich pisma zainspirowały Mahatmę Gandhiego (1869-1948), przywódcę hinduskiego ruchu anty-kolonialnego. Prowadzona przez niego w latach trzydziestych kampania z wykorzystaniem taktyki biernego oporu poważnie zachwiała autorytetem brytyjskiej potęgi kolonialnej. Przyznanie Indiom niepodległości w roku 1947 było uważane za triumf Gandhiego, którego charyzma nadała filozofii biernego oporu szczególne znaczenie. Choć Gandhi wywarł największy wpływ na rozpowszechnienie tej ideologii, brytyjskie sufrażystki używały podobnej taktyki już na początku XX wieku. Walcząc o przyznanie praw wyborczych kobietom, zakłócały wiece polityczne, przykuwały się łańcuchami do ogrodzeń, a gdy wtrącano je do więzienia, ryzykowały życie, prowadząc długie strajki głodowe. Jedna z nich, Emily Davison, rzuciła się pod kopyta konia, którego dosiadał król podczas wyścigu, i poniosła śmierć na miejscu.